ဇြန္လ ၁၃ ရက္ေန႕ မနက္ ၆ နာရီမွာ အိပ္ရာထၿပီး ၆ နာရီခြဲမွာ မနက္စာ ထမင္းေၾကာ္ စားၾကပါတယ္။ မနက္ ၈ နာရီမွာ ထူးရံုးခန္းကို သြားၿပီး ခရီးရွည္ စထြက္ဖုိ႕ စီစဥ္ပါတယ္။ ခရီးစဥ္ ေျပာင္းလဲသြားတာေၾကာင့္ မနက္ပိုင္းမွာ မသြားျဖစ္ေတာ့လို႕ တည္းခိုရာကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေန႕လည္ တစ္နာရီမွာ ထူးစခန္းရိွရာ ႀကိမ္ေခ်ာင္းႀကီးရြာကို ထြက္မယ့္ စက္ေလွရိွတာေၾကာင့္ အဲဒီစက္ေလွနဲ႕ပဲ လမ္းႀကံဳ လိုက္ဖို႕ စီစဥ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အဖြဲ႕က ပစၥည္းေတြကို ထုပ္ပိုးၿပီး ထူးဂိုေဒါင္မွာ စက္ေလွထြက္မယ့္အခ်ိန္ကို လယ္ထြန္စက္ေမာင္းမယ့္ လူအင္အား ၃၀ နဲ႕အတူ ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီမွာ ေန႕လည္စာကို လူခြဲၿပီး စားၾကပါတယ္။
လမ္းႀကံဳလုိက္လုိ႕ရမယ့္ စက္ေလွအမည္က ႀကံတုိင္းေအာင္ပါ။ အဲဒီ စက္ေလွက ထူးရဲ႕ မုန္တိုင္းသင့္ေဒသ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းအတြက္ တျခားေနရာကေန သစ္ေတြ သြားသယ္ေနတာပါ။ သစ္မွားသယ္လို႕ အခ်ိန္ထပ္ၾကာၿပီး ထပ္ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ စက္ေလွအမည္က ႀကံတုိင္းေအာင္ပါ။ ညေန ၄ နာရီမွ စက္ေလွ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စက္ေလွက တာ၀န္ရိွသူတစ္ေယာက္က စက္ေလွမွာ ကုန္ေတြမ်ားေနလို႕ လူအမ်ားႀကီး တင္လုိ႕ မရေတာ့ေၾကာင္း လာေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ထူးက ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕အဖြဲ႕၀င္ ၅ ေယာက္ကိုပဲ ထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ စက္ေမာင္း အေယာက္ ၃၀ ကေတာ့ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။
ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာ ႀကိမ္ေခ်ာင္းႀကီးရြာကို အသြား လမ္းခုလတ္မွာ ေလႀကီးမိုးႀကီးေတြ က်လာလို႕ လိုက္လာတဲ့သူ အားလံုး ဘုရားတေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စက္ေလွက ႀကီးေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ည ၉ နာရီမွာ ႀကိမ္ေခ်ာင္းႀကီးရြာကို ေရာက္ပါတယ္။ ေလွဆိပ္ကေန ထြက္လာေပမယ့္ ဘယ္ကို သြားရမွန္း မသိပါဘူး။ အရာရာက ေမွာင္မိွက္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ရြာသားေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ ထူး စခန္းခ်တဲ့ေနရာကို ေရာက္ရိွခဲ့ပါတယ္။ ထူးမွ တာ၀န္ရိွသူမ်ားက ညအိပ္တည္းခုိုဖို႕ ေနရာထိုင္ခင္းမ်ားကို စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အဖြဲ႕အေနနဲ႕ ထူးစခန္းကေနတဆင့္ အဲဒီအနားတ၀ိုက္က ရြာေတြကို သြားဖို႕ စီစဥ္ထားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ စခန္းတာ၀န္ရိွသူေတြက ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္မွာ ထြက္ခြါမယ့္ စက္ေလွအခ်ိန္ကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီမွာ စားစရာ ဘာမွ မရိွေတာ့လို႕ ညစာ မစားပဲ ဒီအတုိင္း အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ရပါတယ္။
